Με την ωραιότερη Ζύμη!


Ζυμαρικά με όστρεα
….. Ωραία λοιπόν είπαμε ότι φτιάξαμε λιγκουίνι με δακτυλίους, γιατί έτσι γνωρίζουν οι περισσότεροι σήμερα τις λεπτές λωρίδες ζυμαρικών που χρησιμοποιήσαμε στο απλό αλλά γευστικότατο αυτό πρώτο πιάτο μας.
Αλλά το λιγκουίνι είναι λέξη Ιταλικής προέλευσης από το υποκοριστικό του lingua, γλώσσα , γλωσσίτσες…. Τι συμβαίνει; Δεν έχουμε εμείς τέτοιο ζυμαρικό; Είναι τα ζυμαρικά Ιταλικά ή είναι τα καλλίτερα και τα προτιμούμε; Πως λέμε εμείς τις λεπτές, μακριές λωρίδες η κορδέλες των ζυμαρικών και οι Ιταλοί ονομάζουν λινγκουίνι και η κορυφή τουΣ τέρψη παίρνει την τέλεια μορφή του είδους στα ταλιολίνι ή τις παπαρδέλες της καμπανίας; Στην Ομηρική μας περιοχή όπου ζούμε τα ξέρουμε ως λαζάνια! Οι χυλοπίτες είναι παρεμφερούς είδους αλλά πλάθονται σε κορδελίτσες ποιο κοντές και πολλές φορές ποιο πλατειές, άμορφες η στριφτές. Η λέξη λαζάνι είναι παμπάλαια, απόλυτης Ελληνικής προέλευσης, από την αρχαϊκή λάγανον, και έδωσε διάφορα επώνυμα όπως στο ιδιόμορφο ψωμί της λαγάνας μας ή στην Ιταλική μάζα ζύμης lasagna, από τη κοινη λατινικη laganum. Κοινώς ζύμη! Ζύμη Ζυμαρικών. Από Αλεύρι!
Οδύσσεια β’354, ” άλφιτα (=αλεύρι) χεύον συρραφέεσσι δοροίσιν !Kαι αμέσως ύστερα, β’ 355. (“είκοσι μέτρα μιληφάτου αλφίτου ακτής”)
Πριν στο πρώτο μέρος, Για το Μέντη που έρχεται στο παλάτι α’ 139, (“Σίτον παρέθηκε η ταμίη”)
Αλλά και στα εφόδια της σχεδίας, στο προτελευταίο ταραχώδες ταξίδι του Οδυσσέα απ τη Καλυψώ στους Φαίακες περιλαμβάνονταν σε πρώτη θέση>, (“σίτον και ύδωρ και οίνον ερυθρόν”).
14 αιώνες πριν υπήρξαν δείγματα σε προϊστορικούς τάφους στον Ελληνικό μικρασιατικό χώρο του δημητριακού Ζέα. Στην κλασική εποχή ήταν πλέον γεγονός το ανάδεμα χόνδρων θρυμματισμένης/αλεσμένης ζέας και σίτου σε ένα παχύρευστο πολτό ονόματι κρίμνον.
Κι ως εμείς απόγονοι Δουλιχίου, όχι μόνο του Οδυσσέα αλλά και του εγγονού του Ομήρου, αντάμα και με του μεγάθυμους συντοπίτες μας, ελέγξαμε και αντλήσαμε από τον ίδιο, την πρώτη αναφορά του σ’ αυτό το πρωτόγονο δημητριακό μαζί και αδιάσπαστα με το σιτάρι και το κατάλευκο κριθάρι! που επίσης καλλιεργούσε κι ο μεγάλος Αργείος Μενέλαος κοντά στον ανάκτορο του στην Πελλάνα, κατά την υψηλή μυκηναϊκή εποχή.
“πυροί τε ζειαί τ’ ήδ’ εύρυφανές κρί λευκόν”.
Πολλούς αιώνες ποιο πριν ήδη ανταμώνουμε τον σίτο να συνιστά, ως αντίτιμο εμπορίου στον Ελληνικό χώρο, μια από τις πρώτες οικονομικές αξίες του αρχαϊκού κόσμου. Το Χρήμα.
Να περάσουμε τον κρίκο κλείνοντας με μια τελευταία Ομηρική αναφορά στην και θα αφήσουμε τις πάμπολλες αναφορές στον Οίνο, το λαδί, το τυρί και τα άλλα ΔΙΚΑ μας εδέσματα για να στολίζουμε τις επερχόμενες συνταγές της μεγάλης φίλης μας που θα’νε πολλές, εύκολες, γευστικές και αρωματικής ψυχής!
“Οδύσσεια” ραψωδία δ (4)-603-604: “Ω εν μεν λωτός πολύς, εν δε κύπειρον πυροί τε ζειαί τε ίδ’ ευρυφυές κρίλευκον”.
Και επειδή εδώ δίνουμε μεγαλύτερη σημασία στην Γαστρονομία, που όμως είναι μέρος αναλλοίωτο της Γενικής Ιστορίας μας, γυρνώντας στους συλλογισμούς μας. Ρωτούμε< Linguini ή Λαζάνια; Λιγκουίνι; οπότε Λαζάνια!
Και εφόσον αυτοαποδεικνύεται ότι τα ζυμαρικά είναι πάνω από όλα, Ελληνικά παρά Ιταλικά, Κινέζικα η άλλου βαρβαρισμού…. Χρέος μας είναι τα του αποδώσουμε εδώ τον πρώτο μας, ΟΜΗΡΙΚΟ Kriko º.

Λινγουίνι με Πετροσωλήνες (Δακτυλίους)

Για τέσσερα άτομα

Υλικά 

Μια ντομάτα ζουμερή κατακόκκινη και ψιλοκομμένη

Μαϊντανός φρέσκος και δροσερός, κι αυτός ψιλοκομμένος

Μισό κρασοπότηρο παρθένο χυμώδες ελαιόλαδο από το δικό σας αν είναι δυνατόν.

Ένα κρασοπότηρο λευκό κρασί ρομπόλα, κατά προτίμηση!

Σκόρδο τριμμένο κατά βούληση, (Και οι συνέπειες τατά ταύτη)

Ένα πακέτο λιγκουίνι! Εδώ βάζουμε τον Krikoº! Και επεξηγούμε…º

Ένα κιλό και διακόσια γραμμάρια θαλασσίους δακτυλίους που σε πολλά μέρη αναφέρονται και ως πετροσωλήνες στην καθημερινή.

Αλάτι και πιπέρι όπως σε όλα τα νοικοκυριά μας.

 

Μέθοδος εκτέλεσης κατά Καν Ιωάννα. 

Τοποθετούμε την κατσαρόλα με μπόλικο δροσερό νερό και λίγο αλάτι “κάλας”,  για να βράσουμε τα ζυμαρικά. Παράλληλα στο τηγάνι με ελάχιστο αλλά ρωμαλέο ελαιόλαδο έχουμε ρίξει τους δακτυλίους να ανοίξουν πασπαλισμένους με το σκόρδο. Αφού ανοίξουν διάπλατα προσθέτουμε το κρασί, τη ντομάτα, το μαϊντανό και το φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι.

Τα αφήνουμε να πάρουν μια ανάσα, να το απολαύσουν, να πάρουν μια βράση όπως λέει η Κα Ιωάννα και τα αγκαλιάζουμε με τα ζυμαρικά που ήδη έχουν βράσει… Μια δυο ανακατέματα, να δέσουν μεταξύ τους, να φύγουν τα πολλά ζουμιά, και ήρθε η ώρα της παρουσίασης και της απόλαυσης. Απλό, το έδεσμα αλλά κραταιά η χάρη του.

Τρόπος σερβιρίσματος

Σερβίρουμε κατά προτίμηση σε άνετη οβάλ πιατέλα και γενναιόδωρα η διδάσκουσα μας παροτρύνει να προσδέσουμε τώρα ολόφρεσκη, λίγη ακόμα ψιλοκομμένη ντομάτα, κι άλλο τόσο μαϊντανό!

 

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *