Το χρέος

Ερευνώντας εδώ και χρόνια στα Βενετσιάνικα και Ισπανικά αρχεία τη ζωή και τα έργα του μεγάλου Ελληνοισπανού θαλασσοπόρου και εξερευνητή Juan de Fuca, έτυχα της μεγαλύτερης έκπληξης όταν ανακάλυψα με πρωτόγονη συγκίνηση ότι ο προγονός μου και συγκαιρινός του, Rodi de Fuca ήταν πρώτος εξάδελφος του. Μετά από κάποια χρόνια διασταύρωσα τις πληροφορίες από το Livre d´Ore Ionienne του Ευγένιου Ρίζου Ραγκαβή. Τέτοια ήταν η συγκίνηση που δίχως χρονοτριβή υιοθέτησα το όνομα του και το έκανα συνώνυμο για το πρώτο μου και αποτυχημένο blog. Δεν το θεώρησα ως παρωνύμιο, ούτε σαν ψευδώνυμο αλλά σαν υπογραφή δωρεάς στους προγόνους. Γιατί πάντα πίστευα ότι είναι επιταγή και οφειλή για τον καθένα η αναζήτηση της προέλευσης του. Η ενδημική επικοινωνία με τις ρίζες.

Η παροδικότητα μας απ τη ζωή και η ματαιότητα του πρόσκαιρου κάνουν ποιο έντονη την αυθόρμητη επιθυμία της γνωριμίας των προγενέστερων. Έτσι λοιπόν από μια σύμπτωση, ευχάριστη σύμπτωση ανακάλυψα σε κάποιες σελίδες, συνάντησα μέσα από κάποιες λέξεις, τον άσημο αυτόν μου προπάτορα και από αυτόν τον προπάτορα του και τον προπάτορα αυτουνού, που στα μέσα του 15ου αιώνα είχε έρθει από το Βυζάντιο να αποικήσει στο βενετσιάνικο τότε νησί. Και έτσι ενδύθηκα τη λεοντή τους. Αναρριχήθηκα στο γενεαλογικό τους δέντρο /που τώρα πλέον θα ήταν και δικό μου/ και ξεκρέμασα τελεσίδικα το “Ρόδι” που θα συνόδευε πλέον τις συγκυριακές συγγραφικές μου προσπάθειες. Γιατί την ίδια εποχή ο άλλος μου εαυτός είχε πέσει με τα μούτρα στο προς το ζην επιζητώντας ασθμαίνων το Ευ ζην!

Κι όπως χαριτολογεί η κόρη μου Εύα, από τότε… Ο μπαμπάς δουλεύει, ο Ródi παιζω-γραφεί.


f2

Ραψωδία XIII. Ο απρόσκλητος επισκέπτης, (“SASSENACH”). “LOS MITOS DE ASOTO”

Καθώς συνέχιζε το μονόλογο του ο Μέντωρ, είχε αρχίσει να συννεφιάζει και οι μεταλαμπές που εξέπεμπε το ακτινοβόλο πρίσμα άρχισαν να χορεύουν στον ορίζοντα ξελογιασμένες από την αποκαλυπτική μαγεία της στιγμής. Τα κύματα κάθε φορά ποιο ανταριασμένα άρχισαν να κλυδωνίζουν τη μικρή ταλαίπωρη γαΐτα που παλινδρομούσε κάτω απ’ τα πόδια μου.

– Νίκο νομίζω ότι έχω φοβερό πρόβλημα! Υποχώρησαν οι σάπιοι σκάροι, έχασα τα κουπιά και έχω μείνει ακυβέρνητος. Νικο…
Ραψωδία XIII. Ο απρόσκλητος επισκέπτης, (“SASSENACH”). “LOS MITOS DE ASOTO”

Η αχνή, –πολυδιάστατη– σιλουέτα, του υπερούσιου εκείνου ομηρικού πυγμαλίωνα, απομακρύνονταν κάπου μακριά, στα θέμελα του ουρανού….


Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ. “ΕΜΘ”, H εμπειρία μετά θάνατον

Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ. “ΕΜΘ”, H εμπειρία μετά θάνατον

<<Αν η θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου μετά από 5 χιλιάδες χρόνια σταδιακής ανάπτυξης χρησίμεψε για να φτάσουμε σήμερα εδώ που φτάσαμε, σαπουνίζοντας τα τζάμια των αυτοκίνητων στα φανάρια ή ψάχνοντας χαρτόνια στα σκουπίδια, τότε –σίγουρα- έχουμε δικαίωμα μιας δεύτερης ευκαιρίας>>.

111

portada

Ραψωδία XV. Χαμόγελα από πηλό, “Τ’ ανάθεμα του Κρόνου”

Ραψωδία XV. Χαμόγελα από πηλό, “Τ’ ανάθεμα του Κρόνου”

Συγκαιρινά η άνοιξη μελαγχολούσε κάτω απ’ το παράπονο της θαμνόφυτης λοφοσειράς που τοίχιζε το μικρό συνοικισμό. Στη πλατεία, στις πλαγιές με τους πυρόλιθους και στις κοιλάδες αντανακλούσαν μακρινές οι φωνές των ξωμάχων. Συναγείροντας τις αισθήσεις, κλαψουρίζοντας ή πανηγυρίζοντας ποιος ξέρει τι! Οι εποχές δευτέρωναν και τρίτωναν. Αναμένονταν καινούργιοι καιροί ψυχοφθόροι, με στενοχώριες και μιζέριες, δεινά και δοκιμασίες. Και ύστερα -ξαφνικά- φαινόταν σαν κάτι να ‘χει ξεχαστεί σ’ αυτόν τον αιώνα.


Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Ψαροαισθήματα και παρατσούκλια

Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Ψαροαισθήματα και παρατσούκλια
Αναρωτιόμουν αν η χρήση των παρωνύμιων που συνήθως γίνεται με σκωπτικό χαρακτήρα είναι μειωτικό ή προσθετικό για μια κοινωνία. Αυτό που ο λαός ονομάζει παρατσούκλι και πολλές φορές υπερτερεί του πρωταρχικού τίτλου ατόμων ή τοπωνυμιών. Αν όμως αναλύσουμε σε βάθος ορισμένα από αυτά τα προσωνύμια θα δούμε ότι σχεδόν όλα έχουν μια λογική έννοια ή τουλάχιστον μια λογική επεξήγηση. (…)

111

111 (2)

Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Το τέλειο γλωσσικό έγκλημα!

Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Το τέλειο γλωσσικό έγκλημα!
Σαν αυτόν λοιπόν τον Έλληνα που διαστρεβλώνει την ιστορία του -επικαλούμενος τους βαρβάρους-, στον Κώστα Καβάφη που πια δεν τους περιμένει, σ’ αυτούς που τα διαβάζουν και δεν πτοούνται, και σ’ όλους τους Ινδοευρωπαίους που σταυροφόρησαν και σταυροφορούν επανειλημμένα στα οικεία μας,… αφιερώνουμε σήμερα το καθημερινό μας Post it. Μιά σειρά – όλες!- αγγλικών και ισπανικών λέξεων -με ελληνικές ομηρικές ρίζες- που σχεδόν μόνες τους αποτελούν απλά κείμενα της καθομιλουμένης όπου ξεχωρίζουν λέξεις “ταμπού” όπως Mother, dollar, day, bar, Dios ή mermelada! (…)


Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Απο το τελος στην αρχη!

Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Απο το τελος στην αρχη!

<<Αν η θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου μετά από 5 χιλιάδες χρόνια σταδιακής ανάπτυξης χρησίμεψε για να φτάσουμε σήμερα εδώ που φτάσαμε, σαπουνίζοντας τα τζάμια των αυτοκίνητων στα φανάρια ή ψάχνοντας χαρτόνια στα σκουπίδια, τότε –σίγουρα- έχουμε δικαίωμα μιας δεύτερης ευκαιρίας>>.

111 (2)

ττττ

Ραψωδία VII. ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ… ΑΣΩΤΟΥ! “Από τις Οινιάδες στις Εχινάδες”

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ… ΑΣΩΤΟΥ!
“Από τις Οινιάδες στις Εχινάδες”
-Ξέρεις τι θυμόμουν όλα αυτά τα χρόνια; Και δεν βρήκα πουθενά απάντηση. Έψαξα, έψαξα αλλά τίποτα. Ξέρεις τί; Εκείνο το βράδυ, που αποκοιμηθήκαμε όλοι στο πεζούλι της γέφυρας, έμεινα με την απορία, γιατί ποτέ δεν ακούσαμε το τέλος της ιστορίας …τι απόγινε με τον ψαρά και την μπαλαρίνα, που την είχε μεγαλώσει μια γριά τσιγγάνα, αν κι ήταν γαλαζοαίματη, και που είχε ντυθεί άντρας και πολέμησε στη μάχη της Ναυπάκτου, συγγνώμη των Εχινάδων θέλω να πω, πάλι τη πάτησα… Έμεινα όλο αυτό το καιρό με την αμφιβολία και τώρα που σε είδα, -όταν σε αναγνώρισα-, το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν αυτό. Τι έγινε εκείνη τη μέρα του Οκτώβρη του εβδομήντα ένα; (…)


Νικόλαος Φ. Καμπάνης, Γεωλόγος Α.Π.Θ. – Ομηριστής ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΜΗΡΙΚΟ ΔΟΥΛΙΧΙΟ

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ Μια συστάδα πολλών νησιών, ονομάζεται αρχιπέλαγος. Παραδείγματος χάριν, τα νησιά του Αιγαίου αποτελούν το Ελληνικό Αρχιπέλαγος. Οι Εχινάδες ανήκουν σε αυτή την γεωγραφική κατηγορία, αλλά στην πραγματικότητα είναι μισό αρχιπέλαγος , χωρίς να σημαίνει αυτό ότι το υπόλοιπο αποτελεί μέρος του μύθου της χαμένης Ατλαντίδας, αφού τα νησιά που λείπουν είναι καθημερινά επισκέψιμα και χωρίς πλοίο, μια που αποτελούν τους λόφους του κάμπου δυτικά και απέναντι του Μεσολογγίου. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΧΡΟΝΟΛΟΓΗΣΗ; Υπάρχουν διαφόρων ειδών χρονολογήσεις, με πιο γνωστές τις ραδιοχρονολογήσεις, ικανές να απαντήσουν σε κάθε ερώτημα σχετικά με την ηλικία των διαφόρων γεωλογικών δομών, στρωμάτων […]

F6

e de engaño

Ραψωδία VII, ε’ de engaño. Μιά νοητή παρένθεση…

H Έβδομη ραψωδία από το βιβλίο στα ισπανικά LOS SUSTRATOS DEL ALMA.
Δημοσιεύτηκε στα Ελληνικά και στα Αγγλικά στο βιβλίο του Μέντορα ραψωδία ε’, Από την Ωγυγία στη Σχερία.

-Αγιούτο, Αγιούτο!

Η στρουμπουλή νεαρή ξανθομάλλα, του χαμογέλασε και του απάντησε συνωμοτικά, μουρμουρώντας, σαν να νοιαζόταν μη τον πονέσει πιότερο στη κατάντια που βρισκόταν.

-Μην μιλάς, και μη φοβάσαι πατέρα. Τρέχω σαν τον άνεμο να καλέσω βοήθεια. Όλα θα πάνε καλά, θα δεις.

-Εντάξει, σ´ ευχαριστώ. Ποιά είσαι; Πως σε λένε;

-Ναυσικά! Η κόρη σου είμαι… -Αναφώνησε η νεαρή ξεμακραίνοντας με γοργά βήματα.


Ραψωδία XIV. Η αρπαγή του “Γανυμήδη” γύρω στα 1936!

Ραψωδία XIV.

Η αρπαγή του “Γανυμήδη” γύρω στα 1936!

Η τσιγγάνα παραμόνευε κρυμμένη πίσω από την ανθόφορτη τριανταφυλλιά. Τα αγκάθια τρυπούσαν το σώμα της και αυτή γελούσε. Γελούσε ευχαριστημένη με το σχέδιό της. Επιτέλους είχε βρει τη λύση! Για δέκα ολάκερα χρόνια πέρασε βράδια θλιβερά προσπαθώντας να δώσει ένα παιδί στον κύρη της… μα μάταια! Τώρα θα του έφερνε ένα ανέγνωρο Μωρό, ένα πεντάμορφο κοπέλι με κόκκινα μάγουλα και ατέλειωτα βουρκωμένα μάτια. Θα το έκρυβε προσεκτικά στο μεγάλο -ψάθινο- καλάθι που είχε πλέξει μόνη της εκείνη και στη συνέχεια θα το έπαιρναν στα κρυφά μακριά, όσο ποιο μακριά μπορούσαν. Ύστερα,-σιγά σιγά- θα το μάθαινε να λέει το τσιγγάνο της, πατέρα, Μπάμπα ! … Μόνο που έπρεπε να βιαστεί.

rara