Το χρέος

Ερευνώντας εδώ και χρόνια στα Βενετσιάνικα και Ισπανικά αρχεία τη ζωή και τα έργα του μεγάλου Ελληνοισπανού θαλασσοπόρου και εξερευνητή Juan de Fuca, έτυχα της μεγαλύτερης έκπληξης όταν ανακάλυψα με πρωτόγονη συγκίνηση ότι ο προγονός μου και συγκαιρινός του, Rodi de Fuca ήταν πρώτος εξάδελφος του. Μετά από κάποια χρόνια διασταύρωσα τις πληροφορίες από το Livre d´Ore Ionienne του Ευγένιου Ρίζου Ραγκαβή. Τέτοια ήταν η συγκίνηση που δίχως χρονοτριβή υιοθέτησα το όνομα του και το έκανα συνώνυμο για το πρώτο μου και αποτυχημένο blog. Δεν το θεώρησα ως παρωνύμιο, ούτε σαν ψευδώνυμο αλλά σαν υπογραφή δωρεάς στους προγόνους. Γιατί πάντα πίστευα ότι είναι επιταγή και οφειλή για τον καθένα η αναζήτηση της προέλευσης του. Η ενδημική επικοινωνία με τις ρίζες.

Η παροδικότητα μας απ τη ζωή και η ματαιότητα του πρόσκαιρου κάνουν ποιο έντονη την αυθόρμητη επιθυμία της γνωριμίας των προγενέστερων. Έτσι λοιπόν από μια σύμπτωση, ευχάριστη σύμπτωση ανακάλυψα σε κάποιες σελίδες, συνάντησα μέσα από κάποιες λέξεις, τον άσημο αυτόν μου προπάτορα και από αυτόν τον προπάτορα του και τον προπάτορα αυτουνού, που στα μέσα του 15ου αιώνα είχε έρθει από το Βυζάντιο να αποικήσει στο βενετσιάνικο τότε νησί. Και έτσι ενδύθηκα τη λεοντή τους. Αναρριχήθηκα στο γενεαλογικό τους δέντρο /που τώρα πλέον θα ήταν και δικό μου/ και ξεκρέμασα τελεσίδικα το “Ρόδι” που θα συνόδευε πλέον τις συγκυριακές συγγραφικές μου προσπάθειες. Γιατί την ίδια εποχή ο άλλος μου εαυτός είχε πέσει με τα μούτρα στο προς το ζην επιζητώντας ασθμαίνων το Ευ ζην!

Κι όπως χαριτολογεί η κόρη μου Εύα, από τότε… Ο μπαμπάς δουλεύει, ο Ródi παιζω-γραφεί.


Η ακοστολόγητη συμβολή αγνώστων Ελλήνων στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο

Ερευνώντας στις ιστορικές αμφισβητήσεις του κόσμου.
Η ακοστολόγητη συμβολή αγνώστων Ελλήνων στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο
           Γιορταζόταν τα Χριστούγεννα σ’ όλα τα σπιτικά και ξεπρόβαλλε ο καινούργιος χρόνος του 1938 -σιγά σιγά- ανάμεσα από τις ολμοστοιχίες και τη σκόνη που αφήναν πίσω τους οι δεκάδες απ’ τα βαριά άρματα των δυο εχθρικών στρατευμάτων,  όταν ο πόντιος -κάπου απ’ τη μαύρη θάλασσα- μαχητής της δημοκρατικής παράταξης, Μηνάς Θωμαΐδης μπήκε πρώτος και θριαμβευτής στη πόλη Teruel της Αραγονίας με την ελληνική σημαία στα χέρια.


“Η γεωγραφία του Ομήρου και ο “σταυροφορικός” παροξυσμός !”

“Η γεωγραφία του Ομήρου και ο “σταυροφορικός” παροξυσμός !”
Για πολλούς αιώνες, οι υποστηρικτές του Ινδοευρωπαϊσμού, οι ακούραστοι σταυροφόροι της ελληνικής κουλτούρας υποστήριζαν ότι τα έπη του Ομήρου, ήταν “fabulas” ή παραμύθια επιστημονικής φαντασίας, κι άλλες φορές ότι ήταν το συνονθύλευμα διασκευασμένων λογοτεχνικών έργων άλλων αυτουργών, ανωνύμων μυθοπλαστών, μετριοτήτων που σαν από μηχανής θεοί συνευρέθηκαν και συνέταξαν σαράντα οκτώ ασύλληπτες ποιητικές ενότητες, και εικοσιοκτώ χιλιάδες περίπου στίχους σε δακτυλικό εξάμετρο μόνο και μόνο για να πλανέψουν την κοινή λαϊκή γνώμη…


Άγνωστοι Έλληνες θαλασσοπόροι στις πρώτες αποστολές στο νέο κόσμο.

Άγνωστοι Έλληνες θαλασσοπόροι στις πρώτες αποστολές στο νέο κόσμο.
          Σήμερα στα μοντέρνα πλοία λέγεται Log-book, Cuaderno de puente ή “Ημερολόγιο Γεφύρας”. Εκείνα τα χαώδη χρόνια που οι ξυλιασμένες καραβέλες περιπλανιόταν σε ωκεανούς δίχως όνομα και δίχως τελειωμό, λεγόταν “bitácora”. Στα ισπανικά των θαλασσοπόρων bitácula και derrotero (…)


Y el fragmento de viceversa

Y el fragmento de viceversa…
Poetas hispanos al griego con dibujos de Marisé.

FLORBELA ESPANCA,
….
Αν έρχοσουν να με βρεις το δείλι

στα απόσταμα μιας μαγικής στιγμής

όταν σιγανοφτάνει η νύχτα ν’ αναγγείλει

πως με έβρηκε σε μπράτσα ηδονής. (…)


60 χρόνια ιστορία! …Από την ΑΕΚ στον Τρίκαρδο Κατοχής

ΤΡΙΚΑΡΔΟΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΟΙΝΙΑΔΩΝ
– Θες να πεις ότι ήδη υπήρχε και πριν τον πόλεμο η ομάδα;
– Αμέ, απ’ το τριανταέξ! Αθλητική Ένωση Κατοχής. Έτσι ήταν το όνομα της ολόκληρο.
– Α, για μια στιγμή νόμισα πως είχε να κάνει με τη μικρά Ασία και την μεγάλη ΑΕΚ. Το δικέφαλο…
– Μπορεί. Ποιος ξέρει. Συνωνυμία ή όχι μεγάλη η χάρη της. Αν δεν υπήρχε η ΑΕΚ ποτέ δεν θα γινόταν ο Τρίκαρδος. Τότε τα σωματεία ήτανε εντελώς ερασιτεχνικά και μέχρι το εξήντα τόσο δεν μπήκε ούτε κι ο Τρίκαρδος σε πρωτάθλημα. Τα παιδιά ξενιτευόταν να παίξουνε λίγη μπάλα με ενδιαφέρον. Άλλοι στο Αιτωλικό, άλλοι στο Μεσολόγγι κι άλλοι πέρα απ’ τα σύνορα.


Αιτωλια και Δουλιχιο! Η ένδοξη – άγνωστη και παρεξηγημένη ιστορία του τόπου μας!

Αιτωλια και Δουλιχιο! Η ένδοξη – άγνωστη και παρεξηγημένη ιστορία του τόπου μας!
….Και ιδιαζόντως, – µελετώντας απλώς τα κείµενα ονόµατα στους γενεαλογικούς πίνακες, στο φηµισµένο υµέναιο, και στις δοξασµένες εκστρατείες των λαών της θάλασσας όπως η αργοναυτική και η εκστρατεία στο Ίλιον -, να αφοµοιώσουµε την τεράστια και ελάχιστα αναγνωρισµένη σπουδαιότητα της Αιτωλίας και του Δουλιχίου στα µυκηναϊκά έτη.

Κι ύστερα ο καθένας ας προσπαθήσει µε το δικό του τρόπο να µεριµνήσει ώστε ποτέ να µη χαθεί τέτοιο κληρονόµηµα σαν αυτό που µας αφήσαν οι προγονοί µας. Θα αποφύγουµε έτσι να µας πετάξουν στα µούτρα τη φράση οι “δυτικοί σταυροφόροι”, που σε ανύποπτη στιγµή ξεστόµισε ο “αντάξιος” συνεχιστής τους Ουίνστον Τσώρτσιλ:

«Αυτή η χώρα πέρασε από τη βαρβαρότητα στην παρακµή, χωρίς να γνωρίσει τον πολιτισµό».

…Πράγµα που δεν θα ευστοχούσε ποτέ για την Αιτωλία και το Δουλίχιο, γνωρίζοντας και προφυλάσσοντας αγόγγυστα την ιστορία της περιοχής µας (…)


Και γιατί να μην τεμαχίσουμε την Καταλονία; Επιστολή προς το έτερον ήμισύ μου…

Και γιατί να μην τεμαχίσουμε την Καταλονία; Επιστολή προς το έτερον ήμισύ μου…
…Προτιμώ να μείνω μ’ αυτούς που μένουν κι όχι μ’ αυτούς που αποχωρούν. Μ´ αυτούς που θέλουν να μείνουν όχι ν´ αποδράσουν. Κρατάω τη γη που θέλουν να πάρουν μαζί τους όχι αυτή που θέλουν ν´ μου πάρουν. Μένω μαζί μου, μ’ αυτούς που αγαπάω και μαζί σου αν θες, αλλά δεν θέλω ούτε να φύγεις ούτε να με διώξεις. Αυτό που προσπαθούμε να μοιράσουμε είναι δικό μας, ούτε δικό σου ούτε δικό μου, ούτε κανενός! Όπως όλα στη γη. Αν τ´ αφήσω σε σένα θα ‘ναι γη κατακτημένη, αν την πάρω εγώ θα ‘ναι αρπαγμένη. Αν την ξεριζώσουμε κι οι δυο δεν θα μείνει τίποτα κι αν κλείσουμε τη πόρτα στην αλήθεια -αγνοώντας τη- θα ‘μαστε βάρβαροι, κι άκουσες τον Καβάφη που είπε ότι βάρβαροι δεν υπάρχουν! Εμείς τους επινοήσαμε!

… Από πλήξη! … ή για να κρύψουμε κάτι ποιο σοβαρό;
LoveU…
Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο…


Ο ΠΟΔΗΛΑΤΗΣ, Κατα Βυρων, το Μισολογγι …

Ο Ποδηλατης, Κατα Βυρων , το Μισολογγι,
Κάποια φορά, μπορεί σε λίγο,
μετανοιωμένος πάλι, να γυρίσω,
ποιος το ξέρει;
…κάποια φορά, μπορεί σε λίγο,
ανέμυαλα καλπάζοντας
στις πλάτες των φλαμίνγκο.(…)


Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Τουρισμός στη κόλαση ή μετανάστευση;

Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Τουρισμός στη κόλαση ή μετανάστευση;
-Ε! Άκου κύριε. -Στριγγλίζει παραξενευμένος ο άνθρωπος μας, καθώς τον βασανίζουν. Εγώ ήρθα -πριν λίγο- για δυο βδομάδες και τα πέρασα τέλεια. Όσο ποτέ στη ζωή μου. Τι έγινε κι άλλαξε τόσο;
-Ααα, δυστυχισμένε! Τι νόμιζες. Άλλο τουρισμός κι άλλο μετανάστευση! (…)


Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Υβρεολόγια και υβριστές

Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Υβρεολόγια και υβριστές,
Και υπάρχουν αρκετοί, που παίζουν τον δικαστή σε καθημερινή βάση με όλους αυτούς που διαφωνούν μαζί τους, αραδιάζοντας συρφετούς χυδαιολογίας, χωρίς συρμό, και με μόνη επιδίωξη να προκαλέσουν αναίτια, εκούσια πλήγματα, για ιδία απόλαυση. Αυτούς ναι, τους θεωρώ υβριστές!
Γιατί η διαφωνία δεν είναι ανόμημα. Αντίθετα η άλογη και αγοραία υβρεολογία εξ αιτίας της ίδιας διαφωνίας είναι η “κατασπάραξη” της κοινής γνώμης. (…)