Το χρέος

Ερευνώντας εδώ και χρόνια στα Βενετσιάνικα και Ισπανικά αρχεία τη ζωή και τα έργα του μεγάλου Ελληνοισπανού θαλασσοπόρου και εξερευνητή Juan de Fuca, έτυχα της μεγαλύτερης έκπληξης όταν ανακάλυψα με πρωτόγονη συγκίνηση ότι ο προγονός μου και συγκαιρινός του, Rodi de Fuca ήταν πρώτος εξάδελφος του. Μετά από κάποια χρόνια διασταύρωσα τις πληροφορίες από το Livre d´Ore Ionienne του Ευγένιου Ρίζου Ραγκαβή. Τέτοια ήταν η συγκίνηση που δίχως χρονοτριβή υιοθέτησα το όνομα του και το έκανα συνώνυμο για το πρώτο μου και αποτυχημένο blog. Δεν το θεώρησα ως παρωνύμιο, ούτε σαν ψευδώνυμο αλλά σαν υπογραφή δωρεάς στους προγόνους. Γιατί πάντα πίστευα ότι είναι επιταγή και οφειλή για τον καθένα η αναζήτηση της προέλευσης του. Η ενδημική επικοινωνία με τις ρίζες.

Η παροδικότητα μας απ τη ζωή και η ματαιότητα του πρόσκαιρου κάνουν ποιο έντονη την αυθόρμητη επιθυμία της γνωριμίας των προγενέστερων. Έτσι λοιπόν από μια σύμπτωση, ευχάριστη σύμπτωση ανακάλυψα σε κάποιες σελίδες, συνάντησα μέσα από κάποιες λέξεις, τον άσημο αυτόν μου προπάτορα και από αυτόν τον προπάτορα του και τον προπάτορα αυτουνού, που στα μέσα του 15ου αιώνα είχε έρθει από το Βυζάντιο να αποικήσει στο βενετσιάνικο τότε νησί. Και έτσι ενδύθηκα τη λεοντή τους. Αναρριχήθηκα στο γενεαλογικό τους δέντρο /που τώρα πλέον θα ήταν και δικό μου/ και ξεκρέμασα τελεσίδικα το “Ρόδι” που θα συνόδευε πλέον τις συγκυριακές συγγραφικές μου προσπάθειες. Γιατί την ίδια εποχή ο άλλος μου εαυτός είχε πέσει με τα μούτρα στο προς το ζην επιζητώντας ασθμαίνων το Ευ ζην!

Κι όπως χαριτολογεί η κόρη μου Εύα, από τότε… Ο μπαμπάς δουλεύει, ο Ródi παιζω-γραφεί.


Αιτωλια και Δουλιχιο! Η ένδοξη – άγνωστη και παρεξηγημένη ιστορία του τόπου μας!

Αιτωλια και Δουλιχιο! Η ένδοξη – άγνωστη και παρεξηγημένη ιστορία του τόπου μας!
….Και ιδιαζόντως, – µελετώντας απλώς τα κείµενα ονόµατα στους γενεαλογικούς πίνακες, στο φηµισµένο υµέναιο, και στις δοξασµένες εκστρατείες των λαών της θάλασσας όπως η αργοναυτική και η εκστρατεία στο Ίλιον -, να αφοµοιώσουµε την τεράστια και ελάχιστα αναγνωρισµένη σπουδαιότητα της Αιτωλίας και του Δουλιχίου στα µυκηναϊκά έτη.

Κι ύστερα ο καθένας ας προσπαθήσει µε το δικό του τρόπο να µεριµνήσει ώστε ποτέ να µη χαθεί τέτοιο κληρονόµηµα σαν αυτό που µας αφήσαν οι προγονοί µας. Θα αποφύγουµε έτσι να µας πετάξουν στα µούτρα τη φράση οι “δυτικοί σταυροφόροι”, που σε ανύποπτη στιγµή ξεστόµισε ο “αντάξιος” συνεχιστής τους Ουίνστον Τσώρτσιλ:

«Αυτή η χώρα πέρασε από τη βαρβαρότητα στην παρακµή, χωρίς να γνωρίσει τον πολιτισµό».

…Πράγµα που δεν θα ευστοχούσε ποτέ για την Αιτωλία και το Δουλίχιο, γνωρίζοντας και προφυλάσσοντας αγόγγυστα την ιστορία της περιοχής µας (…)


Και γιατί να μην τεμαχίσουμε την Καταλονία; Επιστολή προς το έτερον ήμισύ μου…

Και γιατί να μην τεμαχίσουμε την Καταλονία; Επιστολή προς το έτερον ήμισύ μου…
…Προτιμώ να μείνω μ’ αυτούς που μένουν κι όχι μ’ αυτούς που αποχωρούν. Μ´ αυτούς που θέλουν να μείνουν όχι ν´ αποδράσουν. Κρατάω τη γη που θέλουν να πάρουν μαζί τους όχι αυτή που θέλουν ν´ μου πάρουν. Μένω μαζί μου, μ’ αυτούς που αγαπάω και μαζί σου αν θες, αλλά δεν θέλω ούτε να φύγεις ούτε να με διώξεις. Αυτό που προσπαθούμε να μοιράσουμε είναι δικό μας, ούτε δικό σου ούτε δικό μου, ούτε κανενός! Όπως όλα στη γη. Αν τ´ αφήσω σε σένα θα ‘ναι γη κατακτημένη, αν την πάρω εγώ θα ‘ναι αρπαγμένη. Αν την ξεριζώσουμε κι οι δυο δεν θα μείνει τίποτα κι αν κλείσουμε τη πόρτα στην αλήθεια -αγνοώντας τη- θα ‘μαστε βάρβαροι, κι άκουσες τον Καβάφη που είπε ότι βάρβαροι δεν υπάρχουν! Εμείς τους επινοήσαμε!

… Από πλήξη! … ή για να κρύψουμε κάτι ποιο σοβαρό;
LoveU…
Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο…


Ο ΠΟΔΗΛΑΤΗΣ, Κατα Βυρων, το Μισολογγι …

Ο Ποδηλατης, Κατα Βυρων , το Μισολογγι,
Κάποια φορά, μπορεί σε λίγο,
μετανοιωμένος πάλι, να γυρίσω,
ποιος το ξέρει;
…κάποια φορά, μπορεί σε λίγο,
ανέμυαλα καλπάζοντας
στις πλάτες των φλαμίνγκο.(…)


Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Τουρισμός στη κόλαση ή μετανάστευση;

Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Τουρισμός στη κόλαση ή μετανάστευση;
-Ε! Άκου κύριε. -Στριγγλίζει παραξενευμένος ο άνθρωπος μας, καθώς τον βασανίζουν. Εγώ ήρθα -πριν λίγο- για δυο βδομάδες και τα πέρασα τέλεια. Όσο ποτέ στη ζωή μου. Τι έγινε κι άλλαξε τόσο;
-Ααα, δυστυχισμένε! Τι νόμιζες. Άλλο τουρισμός κι άλλο μετανάστευση! (…)


Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Υβρεολόγια και υβριστές

Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Υβρεολόγια και υβριστές,
Και υπάρχουν αρκετοί, που παίζουν τον δικαστή σε καθημερινή βάση με όλους αυτούς που διαφωνούν μαζί τους, αραδιάζοντας συρφετούς χυδαιολογίας, χωρίς συρμό, και με μόνη επιδίωξη να προκαλέσουν αναίτια, εκούσια πλήγματα, για ιδία απόλαυση. Αυτούς ναι, τους θεωρώ υβριστές!
Γιατί η διαφωνία δεν είναι ανόμημα. Αντίθετα η άλογη και αγοραία υβρεολογία εξ αιτίας της ίδιας διαφωνίας είναι η “κατασπάραξη” της κοινής γνώμης. (…)


Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Ασφάλεια ή Λευτεριά

Ο ποδηλάτης, Ασφάλεια ή Λευτεριά.
Όπως είπα κι άλλοτε δεν πιστεύω ότι δικαιώνει τον Δαρβίνο η θεωρία της εξέλιξης, αν η κατάληξη των μεν είναι να πέσουν θύματα της τρομοκρατικής φονταμενταλιστικής βίας, και οι δε διαμελισμένα κορμιά κάτω από τα ερείπια των όλμων και τη λάβα των χημικών όπλων.
Η ελευθερία, η λευτεριά μας, εκείνη που τραγούδησε ο “μιγάς” Georges Moustaki, είναι τόσο ακριβή που δεν ανταλλάσσεται, δεν πουλιέται, δεν απειλείται, και ποτέ μα ποτέ, δεν τρομοκρατείται!
MA LIBERTÉ,
Λευτεριά μου, που σε φύλαξa, μοναδικό στολίδι.
Λευτεριά μου, που μ’ έσπρωξες να σπάσω τα δεσμά… (…)


Ραψωδία XIII. Ο απρόσκλητος επισκέπτης, (“SASSENACH”). “LOS MITOS DE ASOTO”

Ραψωδία XIII. Ο απρόσκλητος επισκέπτης, (“SASSENACH”). “LOS MITOS DE ASOTO”
Καθώς συνέχιζε το μονόλογο του ο Μέντωρ, είχε αρχίσει να συννεφιάζει και οι μεταλαμπές που εξέπεμπε το ακτινοβόλο πρίσμα άρχισαν να χορεύουν στον ορίζοντα ξελογιασμένες από την αποκαλυπτική μαγεία της στιγμής. Τα κύματα κάθε φορά ποιο ανταριασμένα άρχισαν να κλυδωνίζουν τη μικρή ταλαίπωρη γαΐτα που παλινδρομούσε κάτω απ’ τα πόδια μου.
– Νίκο νομίζω ότι έχω φοβερό πρόβλημα! Υποχώρησαν οι σάπιοι σκάροι, έχασα τα κουπιά και έχω μείνει ακυβέρνητος. Νικο…
Η αχνή, –πολυδιάστατη– σιλουέτα, του υπερούσιου εκείνου ομηρικού πυγμαλίωνα, απομακρύνονταν κάπου μακριά, στα θέμελα του ουρανού….


Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ. “ΕΜΘ”, H εμπειρία μετά θάνατον

Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ. “ΕΜΘ”, H εμπειρία μετά θάνατον

<<Αν η θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου μετά από 5 χιλιάδες χρόνια σταδιακής ανάπτυξης χρησίμεψε για να φτάσουμε σήμερα εδώ που φτάσαμε, σαπουνίζοντας τα τζάμια των αυτοκίνητων στα φανάρια ή ψάχνοντας χαρτόνια στα σκουπίδια, τότε –σίγουρα- έχουμε δικαίωμα μιας δεύτερης ευκαιρίας>>.


Ραψωδία XV. Χαμόγελα από πηλό, “Τ’ ανάθεμα του Κρόνου”

Ραψωδία XV. Χαμόγελα από πηλό, “Τ’ ανάθεμα του Κρόνου”

Συγκαιρινά η άνοιξη μελαγχολούσε κάτω απ’ το παράπονο της θαμνόφυτης λοφοσειράς που τοίχιζε το μικρό συνοικισμό. Στη πλατεία, στις πλαγιές με τους πυρόλιθους και στις κοιλάδες αντανακλούσαν μακρινές οι φωνές των ξωμάχων. Συναγείροντας τις αισθήσεις, κλαψουρίζοντας ή πανηγυρίζοντας ποιος ξέρει τι! Οι εποχές δευτέρωναν και τρίτωναν. Αναμένονταν καινούργιοι καιροί ψυχοφθόροι, με στενοχώριες και μιζέριες, δεινά και δοκιμασίες. Και ύστερα -ξαφνικά- φαινόταν σαν κάτι να ‘χει ξεχαστεί σ’ αυτόν τον αιώνα.


Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Ψαροαισθήματα και παρατσούκλια

Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Ψαροαισθήματα και παρατσούκλια
Αναρωτιόμουν αν η χρήση των παρωνύμιων που συνήθως γίνεται με σκωπτικό χαρακτήρα είναι μειωτικό ή προσθετικό για μια κοινωνία. Αυτό που ο λαός ονομάζει παρατσούκλι και πολλές φορές υπερτερεί του πρωταρχικού τίτλου ατόμων ή τοπωνυμιών. Αν όμως αναλύσουμε σε βάθος ορισμένα από αυτά τα προσωνύμια θα δούμε ότι σχεδόν όλα έχουν μια λογική έννοια ή τουλάχιστον μια λογική επεξήγηση. (…)