Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Το τέλειο γλωσσικό έγκλημα!
Σαν αυτόν λοιπόν τον Έλληνα που διαστρεβλώνει την ιστορία του -επικαλούμενος τους βαρβάρους-, στον Κώστα Καβάφη που πια δεν τους περιμένει, σ’ αυτούς που τα διαβάζουν και δεν πτοούνται, και σ’ όλους τους Ινδοευρωπαίους που σταυροφόρησαν και σταυροφορούν επανειλημμένα στα οικεία μας,… αφιερώνουμε σήμερα το καθημερινό μας Post it. Μιά σειρά – όλες!- αγγλικών και ισπανικών λέξεων -με ελληνικές ομηρικές ρίζες- που σχεδόν μόνες τους αποτελούν απλά κείμενα της καθομιλουμένης όπου ξεχωρίζουν λέξεις “ταμπού” όπως Mother, dollar, day, bar, Dios ή mermelada! (…)

Ο Π Ο Δ Η Λ Α Τ Η Σ, Απο το τελος στην αρχη!

<<Αν η θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου μετά από 5 χιλιάδες χρόνια σταδιακής ανάπτυξης χρησίμεψε για να φτάσουμε σήμερα εδώ που φτάσαμε, σαπουνίζοντας τα τζάμια των αυτοκίνητων στα φανάρια ή ψάχνοντας χαρτόνια στα σκουπίδια, τότε –σίγουρα- έχουμε δικαίωμα μιας δεύτερης ευκαιρίας>>.

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ… ΑΣΩΤΟΥ!
“Από τις Οινιάδες στις Εχινάδες”
-Ξέρεις τι θυμόμουν όλα αυτά τα χρόνια; Και δεν βρήκα πουθενά απάντηση. Έψαξα, έψαξα αλλά τίποτα. Ξέρεις τί; Εκείνο το βράδυ, που αποκοιμηθήκαμε όλοι στο πεζούλι της γέφυρας, έμεινα με την απορία, γιατί ποτέ δεν ακούσαμε το τέλος της ιστορίας …τι απόγινε με τον ψαρά και την μπαλαρίνα, που την είχε μεγαλώσει μια γριά τσιγγάνα, αν κι ήταν γαλαζοαίματη, και που είχε ντυθεί άντρας και πολέμησε στη μάχη της Ναυπάκτου, συγγνώμη των Εχινάδων θέλω να πω, πάλι τη πάτησα… Έμεινα όλο αυτό το καιρό με την αμφιβολία και τώρα που σε είδα, -όταν σε αναγνώρισα-, το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν αυτό. Τι έγινε εκείνη τη μέρα του Οκτώβρη του εβδομήντα ένα; (…)

H Έβδομη ραψωδία από το βιβλίο στα ισπανικά LOS SUSTRATOS DEL ALMA.
Δημοσιεύτηκε στα Ελληνικά και στα Αγγλικά στο βιβλίο του Μέντορα ραψωδία ε’, Από την Ωγυγία στη Σχερία.

-Αγιούτο, Αγιούτο!

Η στρουμπουλή νεαρή ξανθομάλλα, του χαμογέλασε και του απάντησε συνωμοτικά, μουρμουρώντας, σαν να νοιαζόταν μη τον πονέσει πιότερο στη κατάντια που βρισκόταν.

-Μην μιλάς, και μη φοβάσαι πατέρα. Τρέχω σαν τον άνεμο να καλέσω βοήθεια. Όλα θα πάνε καλά, θα δεις.

-Εντάξει, σ´ ευχαριστώ. Ποιά είσαι; Πως σε λένε;

-Ναυσικά! Η κόρη σου είμαι… -Αναφώνησε η νεαρή ξεμακραίνοντας με γοργά βήματα.

Ραψωδία XIV.

Η αρπαγή του “Γανυμήδη” γύρω στα 1936!

Η τσιγγάνα παραμόνευε κρυμμένη πίσω από την ανθόφορτη τριανταφυλλιά. Τα αγκάθια τρυπούσαν το σώμα της και αυτή γελούσε. Γελούσε ευχαριστημένη με το σχέδιό της. Επιτέλους είχε βρει τη λύση! Για δέκα ολάκερα χρόνια πέρασε βράδια θλιβερά προσπαθώντας να δώσει ένα παιδί στον κύρη της… μα μάταια! Τώρα θα του έφερνε ένα ανέγνωρο Μωρό, ένα πεντάμορφο κοπέλι με κόκκινα μάγουλα και ατέλειωτα βουρκωμένα μάτια. Θα το έκρυβε προσεκτικά στο μεγάλο -ψάθινο- καλάθι που είχε πλέξει μόνη της εκείνη και στη συνέχεια θα το έπαιρναν στα κρυφά μακριά, όσο ποιο μακριά μπορούσαν. Ύστερα,-σιγά σιγά- θα το μάθαινε να λέει το τσιγγάνο της, πατέρα, Μπάμπα ! … Μόνο που έπρεπε να βιαστεί.

Ραψωδία XIX. Διψασμένες ψυχές. ** Τα υποστρώματα της ψυχής/ LOS SUSTRATOS DEL ALMA

–Πάρτε αναπνοή! Αναπνεύστε βαθιά. Απαλλαχθείτε από την έγνοια και οσφρανθείτε. Νιώστε ότι η αύρα σας μεταφέρει στις αισθήσεις. Μυρίσετέ το να δείτε τι γεύση έχει, που σας ξεναγεί που σας ταξιδεύει, πως σας ερωτεύει…

Ο ΠΟΔΗΛΑΤΗΣ, Ο μάψ , του μάπα!
Αλλά πώς να ανεξαρτητοποιηθούν, να προοδεύσουν, να κάνουν δική τους οικογένεια, να πάψουν να αρµέγουν (από το ρήµα αµέλγω) τους γονείς, µε τα ψίχουλα που τους προσφέρουν οι ολιγάρχες;

Ο ΠΟΔΗΛΑΤΗΣ, Πλεονασμός και λιτότης
Kι όπως έλεγε η µαµά της µαµάς µου – που δεν πρόλαβε τους καιρούς για να φτιάξει σελίδα στο fb: Oι χαρές στη ζωή, όταν τις απολαµβάνεις µε µέτρο, δεν είναι ποτέ πλεονασµός, αλλά λιτότης!

Όταν βγήκα αλαφιασμένος και κατασυγχυσμένος από το θέατρο, “το πάλκο της τραγωδίας”, αποφάσισα χωρίς καθυστέρηση να πεταχτώ μέχρι το ψιλικατζίδικο. Αγόρασα 25 εκατοστά πετονιά κι ένα αγκίστρι, το πέρασα κόμπο στον κρίκο των κλειδιών και την άλλη άκρη την έραψα στην αγκράφα της τσάντας. Καλό ψάρεμα!

Ορισμένοι αποδίδουν την αμερικανική προέλευση στο δεύτερο όνομα της. “MAYS”. Από το MAHIS που αναφέρεται στους ίδιους Μάγια. Αλλά αν αναλύσουμε την πρώτη λέξη ΖΕΑ από το Ζωή, το ολοκληρωμένη όνομα θα ήταν, Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΜΑΓΙΑ. Δηλαδή αυτό που έθρεφε τους Μάγια, σκέψη που υπονοεί ότι η λέξη Ζωή, ήταν ήδη εισαγμένη στην καθημερινότητα των Μάγια, και ότι αυτό το θρεπτικό φρούτο της γλυκιάς “gramineae” θα μπορούσε να είχε σταλεί από την γηραιά ελληνιστική Ευρώπη για να σώσει τις ζωές των ιθαγενών της μακρινής Αμερικής κατά την διάρκεια πολλών αιώνων, ανατρέποντας την θεωρεία της εισαγωγής της από τους θαλασσοπόρους του 16 αιώνα και αναζωπυρώνοντας την θεωρεία ότι η ίδια αμερικανική ήπειρος είχε ανακαλυφθεί από τους μινωικούς, πολλούς αιώνες πριν την επισκεφτεί ο Χριστόφορος Κολόμβος.