Το χρέος

Ερευνώντας εδώ και χρόνια στα Βενετσιάνικα και Ισπανικά αρχεία τη ζωή και τα έργα του μεγάλου Ελληνοισπανού θαλασσοπόρου και εξερευνητή Juan de Fuca, έτυχα της μεγαλύτερης έκπληξης όταν ανακάλυψα με πρωτόγονη συγκίνηση ότι ο προγονός μου και συγκαιρινός του, Rodi de Fuca ήταν πρώτος εξάδελφος του. Μετά από κάποια χρόνια διασταύρωσα τις πληροφορίες από το Livre d´Ore Ionienne του Ευγένιου Ρίζου Ραγκαβή. Τέτοια ήταν η συγκίνηση που δίχως χρονοτριβή υιοθέτησα το όνομα του και το έκανα συνώνυμο για το πρώτο μου και αποτυχημένο blog. Δεν το θεώρησα ως παρωνύμιο, ούτε σαν ψευδώνυμο αλλά σαν υπογραφή δωρεάς στους προγόνους. Γιατί πάντα πίστευα ότι είναι επιταγή και οφειλή για τον καθένα η αναζήτηση της προέλευσης του. Η ενδημική επικοινωνία με τις ρίζες.

Η παροδικότητα μας απ τη ζωή και η ματαιότητα του πρόσκαιρου κάνουν ποιο έντονη την αυθόρμητη επιθυμία της γνωριμίας των προγενέστερων. Έτσι λοιπόν από μια σύμπτωση, ευχάριστη σύμπτωση ανακάλυψα σε κάποιες σελίδες, συνάντησα μέσα από κάποιες λέξεις, τον άσημο αυτόν μου προπάτορα και από αυτόν τον προπάτορα του και τον προπάτορα αυτουνού, που στα μέσα του 15ου αιώνα είχε έρθει από το Βυζάντιο να αποικήσει στο βενετσιάνικο τότε νησί. Και έτσι ενδύθηκα τη λεοντή τους. Αναρριχήθηκα στο γενεαλογικό τους δέντρο /που τώρα πλέον θα ήταν και δικό μου/ και ξεκρέμασα τελεσίδικα το “Ρόδι” που θα συνόδευε πλέον τις συγκυριακές συγγραφικές μου προσπάθειες. Γιατί την ίδια εποχή ο άλλος μου εαυτός είχε πέσει με τα μούτρα στο προς το ζην επιζητώντας ασθμαίνων το Ευ ζην!

Κι όπως χαριτολογεί η κόρη μου Εύα, από τότε… Ο μπαμπάς δουλεύει, ο Ródi παιζω-γραφεί.


Η ΝΑΥΑΡΧΙΔΑ “LA REAL” KI O “JUAN”, ΑΠΟΣΤΑΛΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΙΣ CURZOLARI.

Η ΝΑΥΑΡΧΙΔΑ “LA REAL” KI O “JUAN”, ΑΠΟΣΤΑΛΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΙΣ CURZOLARI.
Βίος και πολιτεία του Juan de Austria νικητή της ναυμαχίας των Εχινάδων
Χρονικό της Ναυμαχίας των ΕΧΙΝΑΔΩΝ (CURZOLARI) του 1576. Είναι από τα λιγοστά ιταλικά χρονικά που δημοσιεύουν ξεκάθαρα την τοποθεσία της ναυμαχίας.
               Έτος 1586! Δεκαπέντε χρόνια μετά την μεγάλη ναυμαχία των Curzolari που εκθείασε σ’ όλο τον κόσμο τον Ισπανό πρίγκιπα και μέγα στρατηλάτη της εκστρατείας κατά των Οθωμανών. Στη πόρτα του μοναστηριού της Nuestra Señora de Gracia, στο Madrigal, ένα “νεαρό κορίτσι” –ούτε δεκαπέντε χρόνων– χτυπούσε την βαριά εξώπορτα να της ανοίξουν. Μέσα απ’ τα ψηλοτείχια της μονής ένα τσούρμο από καλογριές τρέχουν να συντρέξουν την άγνωστη οδοιπόρο. Η σκούρα σιλουέτα, τυλιγμένη με ένα μανδύα προσκυνητή παρακαλεί με κλάματα να την δεχτεί η μοναχή Doña Ana de Austria y Mendoza. *…


Η ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΤΗΝ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Η ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΤΗΝ ΟΔΥΣΣΕΙΑ Όπως μελετήσαμε πέρυσι στη ραψωδία τ’ της Οδύσσειας, ο Οδυσσέας ως ζητιάνος είχε καταφέρει να παραμείνει στο παλάτι μετά την αναχώρηση των μνηστήρων. Εκείνη τη βραδιά θα συναντήσει τη βασίλισσα Πηνελόπη και θα την πείσει ότι έχει έγκυρες πληροφορίες από τον βασιλιά της Θεσπρωτίας Φείδονα ότι ο σύζυγός της Οδυσσέας είναι καθ’ οδόν προς την Ιθάκη. Η φιλοξενία ολοκληρώνεται με το πλύσιμο των ποδιών του από την Ευρύκλεια και την παραχώρηση κλίνης για ύπνο. Στην αρχή της ραψωδίας υ’ ο Οδυσσέας στριφογυρίζει επί ώρες μην μπορώντας να κλείσει μάτι από την έννοια της […]


O Δρόμος του Μεταξιού (The Silk Road)

Ερευνώντας στις ιστορικές αμφισβητήσεις του κόσμου.

                      Θεοδοσιούπολις – Κωνσταντινούπολη-Αθήνα-Ρώμη-Βαλένθια…

                   Το 138 της μ. ε. ο τότε Ρωμαίος αυτοκράτορας που μόλις είχε ανέβει στο θρόνο της Ρώμης, Αντωνίνος ο Ευσεβής έβαλε την πρώτη πέτρα στα θεμέλια μιας καινούργιας πόλης στα μεσογειακά παράλια του Λεβάντε, 25 χιλιόμετρα από την αρχαία Έδετα, πρωτεύουσα της ιβηρικής φυλής των Εδετάνων. Η πόλη πήρε το όνομα Valentia. Σήμερα η κομψή μεγαλούπολη Valencia, είναι η τρίτη σε πληθυσμό και μια από τις πιο εξελιγμένες και κοσμοπολίτικες πόλεις της Ισπανίας.  


“Γεννηθείσιν άνωθεν!”   … Νάπολη η πιο Ελληνική πόλη της Ιταλίας!

“Γεννηθείσιν άνωθεν!”   … Νάπολη η πιο Ελληνική πόλη της Ιταλίας!
Υπάρχει στη Νάπολη, -στη πιάτσα Sanazaro-, μια αγαλματένια σειρήνα που οι ντόπιοι ονομάζουν Partenope, “Παρθενόπη”. Στα μυθολογικά χρόνια της μεσογείου ήταν μια από τις σειρήνες που θέλησαν να πλανήσουν τον Οδυσσέα αλλά επειδή απέτυχαν να παγιδευόσουν τον ήρωα έτυχε της Παρθενόπης να θυσιαστεί πέφτοντας στην αγκαλιά των κυμάτων που την έφεραν νεκρή στις αμμουδιές της Καμπανίας. Εκεί στο μέρος που βρέθηκε νεκρή η καλλονή σειρήνα έχτισαν οι εγχώριοι ψαράδες -ως εικός, από τους πρώτους αποίκους της μεγάλης Ελλάδας-, τον αρχικό οικισμό  που στη θύμηση της ονόμασαν Παρθενόπη.  


Η ακοστολόγητη συμβολή αγνώστων Ελλήνων στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο

Ερευνώντας στις ιστορικές αμφισβητήσεις του κόσμου.
Η ακοστολόγητη συμβολή αγνώστων Ελλήνων στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο
           Γιορταζόταν τα Χριστούγεννα σ’ όλα τα σπιτικά και ξεπρόβαλλε ο καινούργιος χρόνος του 1938 -σιγά σιγά- ανάμεσα από τις ολμοστοιχίες και τη σκόνη που αφήναν πίσω τους οι δεκάδες απ’ τα βαριά άρματα των δυο εχθρικών στρατευμάτων,  όταν ο πόντιος -κάπου απ’ τη μαύρη θάλασσα- μαχητής της δημοκρατικής παράταξης, Μηνάς Θωμαΐδης μπήκε πρώτος και θριαμβευτής στη πόλη Teruel της Αραγονίας με την ελληνική σημαία στα χέρια.


“Η γεωγραφία του Ομήρου και ο “σταυροφορικός” παροξυσμός !”

“Η γεωγραφία του Ομήρου και ο “σταυροφορικός” παροξυσμός !”
Για πολλούς αιώνες, οι υποστηρικτές του Ινδοευρωπαϊσμού, οι ακούραστοι σταυροφόροι της ελληνικής κουλτούρας υποστήριζαν ότι τα έπη του Ομήρου, ήταν “fabulas” ή παραμύθια επιστημονικής φαντασίας, κι άλλες φορές ότι ήταν το συνονθύλευμα διασκευασμένων λογοτεχνικών έργων άλλων αυτουργών, ανωνύμων μυθοπλαστών, μετριοτήτων που σαν από μηχανής θεοί συνευρέθηκαν και συνέταξαν σαράντα οκτώ ασύλληπτες ποιητικές ενότητες, και εικοσιοκτώ χιλιάδες περίπου στίχους σε δακτυλικό εξάμετρο μόνο και μόνο για να πλανέψουν την κοινή λαϊκή γνώμη…


Άγνωστοι Έλληνες θαλασσοπόροι στις πρώτες αποστολές στο νέο κόσμο.

Άγνωστοι Έλληνες θαλασσοπόροι στις πρώτες αποστολές στο νέο κόσμο.
          Σήμερα στα μοντέρνα πλοία λέγεται Log-book, Cuaderno de puente ή “Ημερολόγιο Γεφύρας”. Εκείνα τα χαώδη χρόνια που οι ξυλιασμένες καραβέλες περιπλανιόταν σε ωκεανούς δίχως όνομα και δίχως τελειωμό, λεγόταν “bitácora”. Στα ισπανικά των θαλασσοπόρων bitácula και derrotero (…)


Y el fragmento de viceversa

Y el fragmento de viceversa…
Poetas hispanos al griego con dibujos de Marisé.

FLORBELA ESPANCA,
….
Αν έρχοσουν να με βρεις το δείλι

στα απόσταμα μιας μαγικής στιγμής

όταν σιγανοφτάνει η νύχτα ν’ αναγγείλει

πως με έβρηκε σε μπράτσα ηδονής. (…)


60 χρόνια ιστορία! …Από την ΑΕΚ στον Τρίκαρδο Κατοχής

ΤΡΙΚΑΡΔΟΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΟΙΝΙΑΔΩΝ
– Θες να πεις ότι ήδη υπήρχε και πριν τον πόλεμο η ομάδα;
– Αμέ, απ’ το τριανταέξ! Αθλητική Ένωση Κατοχής. Έτσι ήταν το όνομα της ολόκληρο.
– Α, για μια στιγμή νόμισα πως είχε να κάνει με τη μικρά Ασία και την μεγάλη ΑΕΚ. Το δικέφαλο…
– Μπορεί. Ποιος ξέρει. Συνωνυμία ή όχι μεγάλη η χάρη της. Αν δεν υπήρχε η ΑΕΚ ποτέ δεν θα γινόταν ο Τρίκαρδος. Τότε τα σωματεία ήτανε εντελώς ερασιτεχνικά και μέχρι το εξήντα τόσο δεν μπήκε ούτε κι ο Τρίκαρδος σε πρωτάθλημα. Τα παιδιά ξενιτευόταν να παίξουνε λίγη μπάλα με ενδιαφέρον. Άλλοι στο Αιτωλικό, άλλοι στο Μεσολόγγι κι άλλοι πέρα απ’ τα σύνορα.


Αιτωλια και Δουλιχιο! Η ένδοξη – άγνωστη και παρεξηγημένη ιστορία του τόπου μας!

Αιτωλια και Δουλιχιο! Η ένδοξη – άγνωστη και παρεξηγημένη ιστορία του τόπου μας!
….Και ιδιαζόντως, – µελετώντας απλώς τα κείµενα ονόµατα στους γενεαλογικούς πίνακες, στο φηµισµένο υµέναιο, και στις δοξασµένες εκστρατείες των λαών της θάλασσας όπως η αργοναυτική και η εκστρατεία στο Ίλιον -, να αφοµοιώσουµε την τεράστια και ελάχιστα αναγνωρισµένη σπουδαιότητα της Αιτωλίας και του Δουλιχίου στα µυκηναϊκά έτη.

Κι ύστερα ο καθένας ας προσπαθήσει µε το δικό του τρόπο να µεριµνήσει ώστε ποτέ να µη χαθεί τέτοιο κληρονόµηµα σαν αυτό που µας αφήσαν οι προγονοί µας. Θα αποφύγουµε έτσι να µας πετάξουν στα µούτρα τη φράση οι “δυτικοί σταυροφόροι”, που σε ανύποπτη στιγµή ξεστόµισε ο “αντάξιος” συνεχιστής τους Ουίνστον Τσώρτσιλ:

«Αυτή η χώρα πέρασε από τη βαρβαρότητα στην παρακµή, χωρίς να γνωρίσει τον πολιτισµό».

…Πράγµα που δεν θα ευστοχούσε ποτέ για την Αιτωλία και το Δουλίχιο, γνωρίζοντας και προφυλάσσοντας αγόγγυστα την ιστορία της περιοχής µας (…)